domingo, 22 de abril de 2018

Conferencia de Sor Emmanuel Maillard.


Agora deixovos como entrada voluntaria a testemuña de Sor Emmanuel Maillard.

Sor Emmanuel é parisina e licenciada en Artes pola Sorbona. Tivo unha xuventude moi activa viaxando pola India e practicando ioga, ata que unha conversión brutal transformouna completamente. Leva máis de 20 anos vivindo en Medjugorje, conoce aos videntes das aparicións e fai labor de divulgación das mesmas. 

Vos diría que o vírades, creo que está interesante. 


Saúdos.  

Reflexión: sobre o Reino de Deus.


Deixovos uns párrafos de lectura voluntaria, extraídos da seguinte ligazón e de quen é autor Xabier Pikaza, onde podedes ler o texto completo. 


El judaísmo sabe que Dios es rey, pero no reina plenamente todavía. Juan Bautista aseguraba que un día reinará, pero añadiendo que tenía que venir primero como juez, para destruir el mundo malo, permitiéndoles cruzar de esa manera el río que lleva del desierto a la tierra prometida (1). Pues bien, llegando al final de la experiencia israelita, Jesús afirma que Dios es Rey ya desde ahora y que su Reino ha comenzado a venir. Ésta es su novedad, de tipo más práctico que teórico: el Reino de Dios está llegando, como amor creador, desde los pobres. No vendrá más tarde, como resultado de un juicio donde se castigan los pecados, pues Dios actúa ya como Rey, desde ahora, invirtiendo, con su más alta gracia creadora, los poderes de violencia bestial que dominan sobre el mundo, como destacaba Dan 7, 1-8 (estamos bajo el imperio de las fieras que se suceden, creciendo en maldad). No estamos ya bajo el dominio de las fieras (un dominio aparente), sino en manos del amor de Dios que es su Reino.


Éste es el centro de la historia de Jesús. Sin ese cambio de enfoque, sin esa gran inversión, carece de sentido su mensaje y proyecto de Reino o se convierte en vulgar palabrería, de tipo intimista (dedicada a calmar a los pobres, mientras siguen dominando las fieras de siempre). El centro del mensaje del Reino está en la certeza de que ya no dominan las fieras antiguas (Dan 7), pues el poder que ellas tenían era sólo aparente. En otro tiempo, podían triunfar, como si Dios fuera Diablo que sacraliza el dominio biológico, social o militar. Pero ahora, como dice Jesús en el Sermón de la Montaña/Llanura (Mt 5, 21-49; Lc 6, 20-45), Dios actúa y triunfa (es Rey) a través de aquellos que parecen más débiles, menos importantes (pobres, hambrientos, llorosos, perseguidos). Ellos son Reino, signo/presencia de Dios.


(1) Observade esta referencia ao Éxodo, por favor. 

Saúdos.


A morte de Xesús.


Se cadra debéramos parar un momento pensar nos feitos que levaron á morte de Xesús.

Na época de Xesús a Torah tíñase complementado cun conxunto de leis rabínicas que centraban o feito relixioso xudeo na pureza. Era preciso manterse puro, e o simple feito de mirar un cadáver convertíate en impuro, polo que convertías en impura canta cousa tocabas, sendo esixido un ritual de purificación para retornar ao estado de pureza. As leis rabínicas establecían mesmo cantos pasos podían darse nun sábado, de xeito que o cumprimento das leis xudeas convertíase nunha dura e complexa disciplina. 

Contra isto a actitude de Xesús cambiaba radicalmente. Él transmitía a pureza ao impuro con só miralo. Insistía en falar e incluso comer con prostitutas e pecadores, pois afirmaba que os sanos non precisan de médico, así que o médico da alma debe ir onde están os pecadores. 

Está claro que Xesús predicou contra os abusos de Herodes e da élite política e relixiosa de Israel (a corte de Herodes e a casta sacerdotal). O conflicto foi unha característica da súa prédica, e a xente escoitáballe e seguíalle, o que o facía del un home perigoso ante os ollos dos poderosos. Antes que él outros movimentos mesiánicos ou proféticos xa foran aplastados, e non estaba tan lonxe no tempo a execución de Xoán o Bautista.

Neste contexto, acudir a Xerusalén na festa da Pascua xudea, coa cidade abarrotada de tropas romanas e gardas do Templo, era asumir un grave risco. 

Na derradeira cea, Xesús asume por completo o que vai ocorrerlle, mentres que os seus discípulos resístense a semellante idea, dándoa por imposible. 

Con respecto aos responsables da súa execución, os textos poñen como primeira instigadora á aristocracia relixiosa, que excusa a súa morte como necesaria para manter o equilibrio de poder coas autoridades de Roma. Especialmente chamativa é a frase de Caifás no Sanedrín tras a resurrección de Lázaro. Podemos lela en Xoán, capítulo XI. 

45Entón, moitos dos xudeus que viñeran onda María, vendo o que fixo, creron nel. 46Pero algúns deles foron onda os fariseos, e contáronlles o que fixera Xesús. 47Entón os sumos sacerdotes e os fariseos reuniron o Sanedrín e dicían: ‑¿Que imos facer? Porque este home fai moitos signos. 48Se o deixamos así, todos crerán nel e virán os romanos e quitarannos o noso lugar santo e mais a nosa nación.
49Pero un deles, Caifás, que era o Sumo Sacerdote aquel ano, díxolles: ‑Non entendedes nada. 50¿Non coidades que vos convén que morra un home polo pobo e non que pereza a nación enteira?
51Iso non o dixo pola súa conta, senón que, sendo Sumo Sacerdote aquel ano, profetizou que Xesús había de morrer pola nación; 52e non só pola nación, senón tamén para reunir os fillos de Deus que estaban dispersos. 53Por iso, desde aquel día, decidiron matalo.

As autoridades xudeas denunciárono logo como blasfemo, pero ao estar sometidos á xustiza romana non podían impoñer pena de cruz por blasfemia (terían que lapidalo), polo que decidiron tamén denuncialo ante os romanos como subversivo.

Posto ante Pilato, o relato bíblico é bastante condescendente con él, xa que o pon como un individuo de carácter débil que non é capaz de impoñerse ante as solicitudes, moi insistentes, dos sacerdotes xudeos. Hai que ter en conta tamén que isto pode ser un elemento introducido no relato a fin de exculpar á autoridade de Roma, para evitar enfrontamentos directos coa súa autoridade.

Xesús non estaba obrigado a acudir a Xerusalén na festa da Pascua, pero dirixiuse alí aínda que como pouco intuía o que iba ocorrerlle. Non retrocedeu, foi capturado, torturado e axustizado. E tras da súa morte todo o que fixera parecía perdido, cos seus discípulos en fuga e atemorizados, e con toda a súa labor aparentemente perdida.

E agora a pregunta: qué sentido lle atopades á morte de Xesús?

domingo, 15 de abril de 2018

Conversos X: Alfonso del Corral.


Como sempre, esta é a entrada voluntaria da semana.

Seguramente non lembrades a Alfonso del Corral, e tampouco é extraordinario, así que terei que falarvos un pouquiño del.

Alfonso del Corral foi xogador do Real Madrid de baloncesto a principios dos 80, compatibilizando o deporte cos seus estudos de mediciña. Obtivo varios campionatos como a Liga e a Copa do Rei de baloncesto, e xogou tamén en competicións internacionais. Tras rematar a súa etapa como deportista mantívose vencellado ao Real Madrid nos servizos médicos, onde atendeu a tódolos xogadores do clube. 



Alfonso del Corral atendendo a David Beckham. 

Alfonso casara coa súa moza de toda a vida, coa que tivo cinco fillos. Xa na fronte dos servizos médicos do clube, rematada cum laude a súa tese doutoral, durante un partido fantástico recibeu unha chamada na que lle pedían que abandonara o encontro xa que o seu fillo do medio sufrira un accidente. Horas máis tarde o seu pequeno Álvaro falecía.

Como Alfonso diría despois, non se supera a morte dun fillo, simplemente asúmese. Pero esa circunstancia foi a que, dun xeito insólito, como sempre que hai conversos polo medio, aproximoulle de volta a unha relixiosidade que tiña case olvidada. Ahí queda a súa testemuña. 




Feliz semana. 

A Nova Alianza.



Na relixión católica a Eucaristía é un Sacramento clave, cunha nítida base bíblica.

Leamos o Evanxeo segundo Lucas, capítulo 22:

14Cando chegou a hora, púxose á mesa cos seus apóstolos. 

15Díxolles: -¡Moito levo desexado comer esta Pascua convosco antes de eu padecer! 
16Porque vos digo que xa non a volverei comer ata que chegue o seu cumprimento no Reino de Deus. 
17E collendo unha copa, deu gracias e dixo: -Tomade e repartídea entre vós, 
18pois asegúrovos que non volverei beber do producto da viña ata que chegue o Reino de Deus. 
19E collendo pan, deu gracias, partiuno e déullelo, dicindo: -Este é o meu corpo, que se entrega por vós; facede isto en memoria de min. 
20E despois de cear, fixo o mesmo coa copa, dicindo: -Esta copa é a Nova Alianza, selada co meu sangue, que se verte por vós. 



Podemos supoñer que a data na que se celebrou a Última Cea foi no 13 de Nisán (calendario hebreo) na véspera de Pascua (Pésaj) festa na que se conmemoraba a liberación do pobo xudeo de Exipto, na que se sacrificaba un año para ser consumido en familia. A cea celebrouse no mesmo momento e na mesma hora en que o año era sacrificado.  

Cando chegamos a este punto toda a historia anterior encaixa como un puzzle: novamente repítese o momento no que o pobo de Israel encara a súa liberación, neste caso non material senon espiritual, abríndoselles as portas do ceo en lugar de partir liberados cara ao deserto, e co propio Fillo de Deus ofrecéndose como víctima. 

A consigna do versículo 19 é clara: "Facede isto en memoria de min". E esa noite iniciouse unha cadea que chegou aos nosos días sen interrupción: semana tras semana, día tras día, primeiro os apóstoles e logo os sacerdotes repetiron o rito da consagración do pan e o viño como renovación perpetua do pacto entre Deus e o ser humano. 

Tal data é considerada non só como o inicio da Eucaristía senon como a instauración da orde sacerdotal.

Agora as preguntas (hoxe van dúas):

Para que investiguedes: Cales son os sacramentos da Igrexa Católica?

Como opinión persoal: credes que pode deixar de celebrarse a Eucaristía? 


Feliz semana. 


venres, 6 de abril de 2018

Non vou este domingo 8 de abril.


Nada, que hai temporal e vou quedar en Ourense este finde.

De tódolos xeitos tendes que ir, xa avisei e algún dos catequistas ocuparase de vós.

Quedan pendentes as últimas preguntas publicadas para o seguinte domingo. Se tendes algunha duda podedes poñelo nun comentario.

Deica. 

martes, 20 de marzo de 2018

O novo libro de José María Zavala sobre o P. Pío de Pietrelcina (editado a 9 de abril de 2018).


Como xa vos daríades de conta esta é unha entrada de visionado voluntario.

Se buscades un pouco para atrás atoparedes de novo a conferencia na que o xornalista José María Zavala fala do seu proceso de conversión, que atribúe ao P. Pío de Pietrelcina, de quen están a cumprirse 50 anos da súa morte. Por certo, que pode venerarse o seu corpo incorrupto nunha urna de cristal, na parroquia de San Giovanni Rotondo. 




Acerca do P. Pío teño lido tales cousas e de tal calibre que admito que costa darlles crédito. Con todo as testemuñas da súa vida extraordinaria son moitísimas, e aínda hai moita xente que o coñeceu en vida e da fe sobre él. 

Pois ben, José María acaba de publicar o seu libro sobre o P. Pío, que titulou simplemente "El Santo". E como cada vez que o P. Pío anda polo medio, ármase a gorda: Mentres que vos escribo a primeira edición do libro ven de esgotarse tras somentes 48 horas á venta, obrigando á editorial a quitar unha nova edición. 

Podedes ver unha entrevista con José María na que fala do libro nesta ligazón.



EDITADO: 

Púxenme en contacto con José María Zavala e permíteme que poña aquí unha reflexión que escribeu no seu perfil de Facebook. Tamén lle pedín unha oración por todos vós, e en xusta correspondencia estaría ben que vós fixérades unha simple oración por él. Copio de seguido o seu texto, do mesmo día da publicación do seu libro: 


A PROPÓSITO DE "EL SANTO". Ha sido un día memorable, amigos. El día de la salida de "El Santo", el libro-instrumento del Padre Pío, a las librerías de España entera. Pero el Padre Pío no tiene fronteras. Así que me he pasado horas interminables atendiendo a la avalancha de mensajes privados procedentes de México, Argentina, Colombia, Italia, Alemania, Portugal... y por supuesto, de España.

En muchos de ellos me pedían oraciones al Padre Pío por personas enfermas de cáncer, matrimonios rotos, hijos atrapados en las drogas, parados sin esperanzas...

Apretando un trozo del paño que cubría el costado llagado del santo de los estigmas contra mi pecho, le he pedido que los consuele. Como le imploro que este nuevo libro suyo sea, como lo sigue siendo el primero, un poderoso instrumento de conversiones y curaciones.

Dios sabe que ya no me mueven la fama, la celebridad ni los halagos, sino la imperiosa necesidad de salvar almas en una sociedad tan sedienta de Amor.

Hay muchas personas sufriendo. Nadie absolutamente se libra del sufrimiento. Pero llevar esa cruz, por pesada que sea, con la ayuda del Padre Pío nos convierte en cireneos capaces de sonreír. 

No es masoquismo. Es una realidad: lo mejor siempre se compra al precio de un sufrimiento. Qué gran contradicción humana, ¿no es así? Pero es verdad. El Padre Pío lo sabe muy bien. 

Ahora, releo su libro porque no es mío, aunque lo haya escrito yo. Jamás me había sucedido algo parecido con ningún otro libro mío sobre los Borbones o la Guerra Civil española. Releer "El Santo" me ayuda a ser mejor persona. Siento el amor al prójimo porque amo a Jesús y no me avergüenzo de Él.

Escribir libros como éste, que ayudan a los demás, es una gracia con la que nunca soñé. 

Pero Jesús siempre nos sorprende si confiamos en Él. Y el Padre Pío está siempre ahí, en la retaguardia, para ayudarnos a ser felices de verdad.


¡Gracias, Padre Pío, por cambiar mi vida! Ahora te pido que cambies la de tantos millares de almas que no comprenden todavía que es imposible ser feliz sin Dios. Paz y Bien, amigos.

Por certo que eu xa teño o libro, aínda que a primeira edición esgotouse en 48 horas. Xa vos aviso que cando o P. Pío anda polo medio hai que andarse con ollo. 



E se queredes saber algo máis sobre o P. Pío, tamén hai unha película sobre a súa vida. 



Deica logo.